Günden güne artıyor özlediğim, anımsayıp ağladığım kişiler
Bitimi gelmeyen mektuplarıma ekliyorum bir mektup yeniden
Hepsinin sonu bitiyor bir üç nokta (…) ile
Diyemiyorum bir görüşürüz, korkuyorum bir daha görüşemeyeceğiz diye
Kimseye ulaşamayacak acınası mektuplarım
Bırakıyorum sizi asla açılmayacak o kilitli çekmeceme
Üzerinize akıttığım tüm acım, hasretim kilitli kalacak sizlerle
Bırakın umut etmeyi, okunmak için açılmayı!
Mürekkebi dağıtan göz yaşlarım ıslatmasın kâğıdı,
Bırakmasın üzerine bir anı
Üzerine ağladığım o mektupları bulmasın, bulamasın kimse,
Görmesin kimse beni o halimle!
Ben de isterim sizi göndermek, hislerimi iletmek
Asla cesaret edemeyeceğim şeyler bunlar benim, üzülmeyin lütfen!
İstemiyorum kırmak tek umudunuzu…
Çevirmeyin beni bir kötüye,
Sebep olmayın kendimi öyle hissetmeme
Sonu gelmeyen bencil isteklerim
Yönlendiriyor bu hüzün ordusunu
Ellerindeki silahlar eski anılar, unutulamayan yaşanmışlıklar
Saplanıyor en derinden, açıyorlar asla kapanmayacak yaralar
Oturuyorum masanın başında, yanıyor bir mum ortasında
Eriyor eridikçe yayılıyor masanın üzerine
Tek bir üfleyiş, gelişi karanlığın
Etrafımı aydınlatan beni karanlıktan tek uzak tutan şey
Az kaldı ömrü bitecek, bozulacak bu denge
Kaplayacak tüm odamı gecenin şuursuz karanlığı, sönecek yıldızlar
Boyun eğecek karanlığa, söyledikleri yalanlara, geri dönüşü olmayan sözlere
Ağızdan çıkan her bir kelime bir yaş.
Tüm odamı karanlık kaplamadan, son sözüm bu onlara
Asla kavuşmayacaklar hak ettikleri sahiplerine
Üzgün mektuplarım, isteklerinin dillendiremeyen harflerim
Özür dilerim…
TÜM MEKTUPLARIM POSTADA GİDİYORLAR AİT OLDUKLARI YERE
UNUTULMUŞLAR ŞEHRİNE…
