Rol

 

Tutanmaya çalıştığım inançlar ve amaçlar

Yavaş yavaş

Terk ediyor beni

Kuruyan kökler ve bağlantılar

Uzaklaştıkça uzaklaşıyor

Gözden kayboluyor

Bana verilen tek ve eşsiz olan rol

Kendi benliğimi, inançlarımı reddediyor

Bu karlı, bembeyaz ve soğuk dağda

Kayboluyor kişiliğim, benliğimin temeli

Amaçsızca koşturduğum bu yolda

Her saniye, her dakika

Daha çok alışıyorum bu role

Kayboluyor benliğim

Jest ve mimiklerimin hareket şeması ve tepki hızı değişiyor

Orijinal jest ve mimiklerim

Teker teker dönüşüyor minik su kabarcıklarına

İçine konuldukları okyanus tarafından yutuluyor, eziliyordu

Bu büyük hapishane içinde mahsur kalmış,

Kapana kısılmış benliğimin parçaları mühürleniyor

Kazınıyordu dibine kadar

Durgunlaşan düşünme ve görme yetim

Hareketsizleşen uzuvlarım

Bir fırtına sonrası durgun masmavi bir okyanus gibi…

Ama gittikçe kayboluyor bu okyanusun ışıltısı

Matlaşıyor görüntüsü

Gözümdeki ışıltı kayboluyor

Göz bebeklerim büyüyor

Görüş açımı değiştiriyorum

Bana verilen bu eşsiz rol tüm iradesiyle

Reddediyor beni, duygularımı, hislerimi

Dayanamıyorum artık

Birleşiyorum onunla, pes ediyorum..

Arıyorum yıldızları, gökyüzündeki ışıltıları

Bana geri versinler ışıltımı diye

İnançlarımı reddettiler

Amaçlarıma leke sürdüler

Zihnim kaldıramayacak duruma geliyor

Sadece biraz daha…

Günler geçiyor

Hala aciz ,işe yaramaz, bir kukla parçasıyım

Uzuvlarımdaki zincirler

Çekiyor beni karanlığa

Bağlanıyor sopalara

Yöneticiler belirliyor hareketlerimi, kaderimi

Artık kaçış yok

Kontrol edemiyorum bedenimi

Bu sonsuz dansa sürüklüyor o beni…

                                                                                                                                    Zeynep TİFTİKÇİGİL