ÇIĞLIK
Kollarımdan kayan kırık bir vazo
Kaplı yara bantlarıyla
Kalıcı hasarlarla
İçinden akan rengarenk bir sıvı
Akışkan ve kaygan
Kaçmak istiyor özgürlüğüne kavuşmak istiyordu
Kıskıvrak yakalanmıştı
Kısa bir an olsa da tatmıştı bu hazzı
İstiyordu fazlasını
Kurtulmak istiyordu bu kuş kafesinden
Özgürlüğe doğru uçmak istiyordu
Tıpkı bir kuş gibi
Gardiyanlar dolaşıyordu çevreyi kolaçan ediyorlardı
Kafesin etrafını
Bir fırça darbesi
İçimdekilerin yansıması
Tuttuklarımın patlaması
Tek bir ses tek bir çıtırtı
Döndürüyorlardı gözlerinin kafesime
İzliyorlardı içindeki aciz varlığı
Duyuyorlardı gözlerindeki yakarışları
Dönüyor bu yakarışlar gerçeğe
Kulak tırmalayan bir inilti
Aklımı kaybettiğimin göstergesi
Boğazım patlayıncaya kadar
Sönemez bu çığlık
Duramaz kalpler
Yaşanmışlıkların ve acıların sesi
Duramazdı şimdi
Durmamalıydı şimdi…